LEŚNICZANIE - PATRONI NASZYCH ULIC

ERICH SARNES /1907 – 1995/

Urodził się w Leśnicy 13 sierpnia 1907 roku. Po ukończeniu szkoły uczył się mechaniki pojazdowej. W 1942 r. zdał w Berlinie egzamin mistrzowski mechanika pojazdowego. W październiku 1950 r. rozpoczął w Regensburgu działalność, wybudował warsztat mechaniczny. W 1956 r. prowadził jedyne przedsiębiorstwo dźwigów samochodowych w Oberpfalz i w Niederbayern. Jego działalność była znana poza granicami landu Bayern. Po kilku latach Erich Sarnes był niekorowanym królem w dziedzinie dźwigów. W 1980 r. Erich Sarnes przeszedł na emeryturę i sprzedał swoje przedsiębiorstwo.

Po wielu latach, w roku 1991 Erich Sarnes przyjechał do Leśnicy, na spotkanie dawnych  i obecnych mieszkańców. Podczas tej wizyty odnalazł ponownie swoją Ojczyznę. Stał się patronem i sponsorem wielu przedsięwzięć realizowanych przez leśnicki samorząd. Leśnica otrzymała między innymi duży dźwig, samochód ciężarowy, samochód typu bus, pomoc pieniężną na wyposażenie przedszkola.

29 października 1991 r. Rada Miejska nadała Erichowi Sarnesowi tytuł „Honorowy Obywatel Miasta”.

Erich Sarnes zmarł 22 września 1995 r., pochowany został na cmentarzu parafialnym w Leśnicy. Spoczął w swojej Ojczyźnie.

 

KS. BISKUP GERHARD KARL SCHAFFRAN  /1912- 1996/

Urodził się 4 lipca 1912 r. w Leśnicy, wywodził  się z rodziny nauczycielskiej. Swoje dzieciństwo i młodość przeżył w czasie I. wojny światowej. Jako student teologii i młody kapłan wykonywał swoje obowiązki w najstraszliwszym historycznym czasie, w niemieckim narodowym socjalizmie. 

Był księdzem wojskowym na wielu frontach II wojny światowej i przez 5-lat duszpasterzem niemieckich jeńców wojennych w Związku Radzieckim. Przez 40-lat w socjalistycznej Niemieckiej Republice Demokratycznej pełnił różne funkcje kapłańskie; był wikarym, rektorem seminarium katechetycznego i duchownego, pełniąc równocześnie funkcję duszpasterza studenckiego i więziennego.
W listopadzie 1962 r. papież podniósł go do godności biskupa Görlitz, a dnia 12 września 1970 r. papież Paweł VI  mianował Go biskupem Meißen. Kapituła wybrała go wikariuszem kapitularnym arcybiskupstwa wrocławskiego. Funkcję te wykonywał od śmierci poprzednika F. Piątka aż do 1972 r. Następnie został mianowany biskupem nowopowstałego biskupstwa drezdeńsko-miśnienskiego. W latach 1980-1982 pełnił funkcję  przewodniczącego berlińskiej Konferencji Biskupiej. Zmarł po ciężkiej chorobie 4 marca 1996r.w wieku 84 lat. Pochowany został w grobowcu biskupim w Katedrze w Dreźnie. Na uwagę zasługuje fakt, że biskup Gerhard Schaffran miał możliwość w trakcie komunistycznej nagonki na kościół zobaczenie swojego miejsca urodzenia i złożenia hołdu Św. Annie patronce Górnego Śląska. Było to 27 lipca 1980 r., kiedy to został zaproszony na odpust Świętej Anny i dnia 23. czerwca 1983 r., gdzie gościł wraz z wieloma biskupami całego świata podczas pobytu Papieża Jana Pawła II.

 

KS. PRAŁAT JÓZEF GLOWATZKI /1847-1936/

Urodził się 10 marca 1847 r. w Leśnicy. W roku 1865 ukończył Państwowe Katolickie Gimnazjum w Gliwicach. Studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego podjął w 1866 r. Święcenia kapłańskie otrzymał 28 czerwca 1870 r. z rąk biskupa wrocławskiego Henryka Forstera. Pierwszą jego placówką była parafia Goszcz. Pełnił tam funkcję wikarego. Z działalnością duszpasterską na większą skalę zetknął się na drugiej swej placówce w Biskupicach, którą kierował przez 8 lat.  Od maja 1884 r. pełnił duszpasterstwo w Wysokiej, a po dwóch latach został proboszczem. W Wysokiej obchodził swój srebrny i złoty jubileusz kapłaństwa, jak i 60-tą rocznicę święceń oraz srebrny i złoty jubileusz proboszczowski. Nie sposób pominąć jego ogromnych zasług dla rozwoju na Górnym Śląsku Zgromadzenia Sióstr Służebniczek N.M.P. Niepokalanego Poczęcia. Przez 46 lat był kuratorem zgromadzenia. Gdy 21.11.1890 r. ksiądz kardynał Kopp powierzył mu to duchowe kierownictwo, zgromadzenie na Górnym Śląsku liczyło 20 sióstr w 3 domach. W momencie jego śmierci było 1450 sióstr w 139 punktach Archidiecezji Wrocławskiej.  Kolejnym trwałym pomnikiem działalności księdza Glowatzkiego jako kuratora Zgromadzenia Sióstr jest do dziś istniejący i funkcjonujący szpital w Strzelcach Op. Za wielkie i niewątpliwe zasługi zarówno w pracy duszpasterskiej jak i działalności na rzecz Zgromadzenia ksiądz Glowatzki w 1920 r., w 73-cią rocznicę swych urodzin został obdarzony godnością papieskiego prałata domowego. Nosił on w sobie dar prawdziwego ojcowskiego poświęcenia się dla innych. Jego dewizą było hasło „prawdziwy kapłan jest ojcem dla wszystkich, jemu każdy może zawierzyć”. Jako duchowy przywódca Zgromadzenia Sióstr starał się przekazywać im najlepsze cnoty, jakie sam posiadał, a więc: łagodność, skromność, pokorę i poświęcenie, zwłaszcza w służbie chorym i dzieciom. Był człowiekiem bezinteresownym, o szczerej skromności. Choć obdarzony godnością prałata, zawsze pozostał człowiekiem skromnym, bez wygórowanych pragnień i dążeń. Zmarł po długiej chorobie w niedzielę 24 marca 1936 r. niedługo po swoich 89 urodzinach. Kondukt żałobny w asyście 2 kanoników Kapituły Wrocławskiej, 130 księży, 300 sióstr i tysięcy wiernych wyruszył z Wysokiej trasą do Leśnicy, którą zmarły Proboszcz codziennie przemierzał. Zwłoki prałata Glowatzkiego spoczęły na cmentarzu parafialnym w Leśnicy obok jego najbliższych krewnych.

BRACIA KULAWY

JAN WILHELM KULAWY /1872 – 1941/

Urodzony 15.05.1872 r. w Leśnicy. Szkołę Podstawową ukończył w Leśnicy, gimnazjum zakonne w Valkenburg w Holandii. Po zdaniu matury wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej i rozpoczął studia seminaryjne w Ottawie. Święcenia otrzymał 04.06.1898 r. w Ottawie. Pracował w parafii Winnipeg, gdzie był duszpasterzem Polaków. W 1912 r. wyjechał do Francji, a w 1919 powrócił na Śląsk do Piekar Śl. Założył Niższe Seminarium Duchowne w Lublińcu. Przez następne lata pracował w Poznaniu, Kodniu i na Świętym Krzyżu. Po wybuchu II wojny światowej został skazany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zginął 10.09.1941 r.

 

PAWEŁ KULAWY /1877 – 1941/

Urodzony 26.06.1877 w Leśnicy. Po szkole podstawowej uczęszczał do gimnazjum w Valkenburg. Studia filozoficzno-teologiczne rozpoczął w 1897 r. w Hunfeld w Niemczech.  Święcenia kapłańskie przyjął 08.05.1902, po których pracował w Edmonton w Kanadzie. W maju 1921 r. wyjechał do Piekar  Śl., w 1925 r. został rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Oblatów Maryi Niepokalanej w Obrze. W latach następnych pracował w Kodniu n. Bugiem, Poznaniu i razem z bratem Janem na Świętym Krzyżu (Góry Świętokrzyskie). 22 lipca 1941 r. został aresztowany i wywieziony do więzienia w Kielcach, a stamtąd do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zginął 30 sierpnia 1941 r.

 

WOJCIECH KULAWY /1871 – 1942/

Urodzony 14.04.1871 w Leśnicy. Szkołę podstawową ukończył w Leśnicy, zaś gimnazjum w Bytomiu. Studia filozoficzno-teologiczne podjął w Wyższym Seminarium Duchownym Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej w Ottawie. Świecenia kapłańskie przyjął 17 kwietnia 1898 r., po których pracował w Kanadzie.  W roku 1906 przeszedł do diecezji Filadelfia (Pensylwania –USA). W roku 1921 zachorował  i dwa lata później powrócił do Polski, gdzie był kapelanem więziennym we Wronkach, a następnie pracował w parafii Drawsko. Po wybuchu wojny zatrzymał się na Świętym Krzyżu, gdzie byli dwaj jego bracia. Zmarł w Tuczępach k. Kielc 3 kwietnia 1942 r.

 

JERZY GORECKI

Urodzony ok. 1580 roku w Leśnicy pod Górą św. Anny, zmarł w 1634r. w Warszawie, filozof, lekarz cesarza Rudolpha II Habsburga i królów polskich, ofiarodawca. Pochodził z drobnomieszczańskiej rodziny, jego ojciec był młynarzem w Leśnicy. Nie wiadomo gdzie studiował, pod koniec XVI w. była to prawdopodobnie akademia katolicka w Ingolstadt. Studia kontynuował w Padwie, gdzie uzyskał tytuł doktora filozofii i medycyny. Dzięki dobrej opinii na studiach trafił na dwór wiedeński, gdzie został lekarzem nadwornym Rudolfa II Habsburga i otrzymał tytuł nadwornego hrabiego. Sam tytułował się „Leśniczaninem z Góry Chełmskiej” co odwoływało się do jego miejsca urodzenia pod Górą Św. Anny.

W 1605r. trafił na dwór królewski w Warszawie w świcie Konstancji von Habsburg, drugiej żony Zygmunta III Wazy i zamieszkał w domy najsłynniejszego muzyka królewskiego. Gorecki był nadwornym lekarzem Zygmunta III Wazy, Władysława IV Wazy i królewicza Jana Kazimierza Wazy.

W Warszawie zdobył wielki majątek, który zgodnie z testamentem przeznaczył na budowę i utrzymanie kolegium przy kościele Św. Trójcy w Leśnicy, które miało przygotowywać uzdolnionych chłopców do aktywnej działalności duchowej. W testamencie zawarł dokładny program działalności kolegium. Nauczyciel religii miał im przybliżać dzieła pobożnych mężów, a lekarz miał ich zapoznawać z anatomią i innymi dziedzinami medycyny. W wyniku niepokojów politycznych oraz wojny 30 – letniej realizacja testamentu została odsunięta w czasie, a wartość majątku zapisanego w testamencie uległa dewaluacji. W związku z tym zaniechano budowy kolegium, a majątek przeznaczono na utworzenie fundacji dla zdolnych studentów z Leśnicy i innych miast księstwa opolsko – raciborskiego.

Fundacja Goreckiego przetrwała niemal 300 lat.

Kościół Lesnica - Adam Liszka.jpeg

 

 

Patronat medialny